W dniu 19 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok (sygn. akt II FSK 2904/12) w sprawie określenia przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
Sprawa dotyczyła podatnika, wobec którego organy podatkowe wydały decyzje wymiarowe, zarzucając mu zaniżenie przychodów o wartość odzyskanych murów oporowych stanowiących element zlikwidowanego w 2008 r. środka trwałego – węzła betoniarskiego nabytego wcześniej w drodze aportu w 1998 r. Zdaniem organów podatkowych, wartość przyjętych do aktywów spółki murów oporowych stanowi konkretne przysporzenie do jej majątku, tj. przychód z nieodpłatnych świadczeń.
Spółka nie zgodziła się z decyzjami i wniosła do sądu skargę o stwierdzenie ich nieważności, ewentualnie o ich uchylenie. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. Rację podatnikowi przyznał dopiero NSA.
W omawianym wyroku sąd stwierdził, iż mimo że w orzecznictwie dominuje szerokie ujęcie pojęcia nieodpłatnego świadczenia, to jednak posiada ono swoje granice. Nie można bowiem obejmować nim wszelkich mających majątkowy kontekst zdarzeń i domniemanych przysporzeń.
Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie rację należało przyznać spółce, która konsekwentnie wskazywała, iż w wyłącznie jej własnych działaniach mających za przedmiot wniesiony uprzednio jako aport środek trwały i objawiających się w dokonaniu określonych operacji księgowych dla celów bilansowych trudno dopatrzyć się otrzymania przez nią jakiegokolwiek przysporzenia.
Brak było w niniejszej sprawie istnienia jakiejkolwiek, nawet pośredniej, relacji zewnętrznej. Całe zdarzenie zamykało się obrębie działania samej Spółki, która świadczenie to wykreowała, będąc jednocześnie jego dostarczycielem i odbiorcą.
Słusznie spółka zauważyła, iż nigdy nie wyzbyła się własności tychże murów oporowych, które cały czas stanowiły element jej majątku. Dokonała ona jedynie operacji księgowej polegającej na aktualizacji wyceny środka trwałego dla celów bilansowych, co w istocie polegało na wykreśleniu z ewidencji jednego środka trwałego z jednoczesnym zastąpienie go innym stanowiącym element tego pierwszego.
Dlatego też dalsze korzystanie przez spółkę z elementów tworzących mur oporowy, nie stanowi dla niej przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia.
