W dniu 27 kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wydał interpretację indywidualną (sygn. IBPBI/2/4510-102/15/MS) w zakresie wartości początkowej Znaku Towarowego jako wartości niematerialnej i prawnej.
Sprawa dotyczy spółki, która planuje nabycie znaku towarowego. W związku z tym, że na dzień przeprowadzenia transakcji spółka nie będzie dysponować środkami pieniężnymi, które pozwoliłyby jej na zakup znaku, planuje przeprowadzić transakcję opartą przynajmniej w części o finansowanie dłużne udzielone bezpośrednio przez kontrahenta. Spółka wyemituje obligacje, które zostaną objęte przez kontrahenta. Zgodnie z warunkami emisji obligacji, kontrahent będzie zobowiązany do nabycia obligacji, a więc zapłaty na rzecz spółki kwoty odpowiadającej cenie emisyjnej obligacji. Spółce będzie przysługiwała wobec kontrahenta wierzytelność o zapłatę kwoty pieniężnej odpowiadającej cenie emisyjnej obligacji. Nabycie obligacji zostanie rozliczone w formie bezgotówkowej (jako datio in solutum). Wartość rynkowa znaku towarowego będzie odpowiadała cenie emisyjnej tej części obligacji, które zostaną nabyte przez kontrahenta w zamian za znak towarowy. Nabyty znak towarowy zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy i będzie podlegać amortyzacji podatkowej.
W związku z powyższym zadano pytanie, czy wartość początkowa znaku towarowego jako wartości niematerialnej i prawnej powinna zostać ustalona przez spółkę w wysokości ceny emisyjnej tej części obligacji, które zostaną nabyte w zamian za przeniesienie znaku towarowego.
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach potwierdził stanowisko spółki, iż w przypadku nabycia środków trwałych i wartości niematerialnych w następstwie wykonania świadczenia niepieniężnego (czyli m. in. w sytuacji datio in solutum) za wartość początkową należy uznać wartość wierzytelności uregulowanej w wyniku wykonania świadczenia niepieniężnego.
